Reisverslag Brazilië 2009

                                                                                 Voor foto's klik hier

En dan is het nu al weer vrijdag, 24 juli! We zijn weer thuis.

Dinsdag was het de laatste dag hier. 's Avonds heeft Peter met ons de sharing geleid en hebben we een leuk kadoospel gedaan samen. We werden er allemaal erg hebberig van: er waren een paar favoriete kadootjes die telkens weer de tafel over gingen als er iemand weer eens '6' had gegooid met de dobbelsteen, maar uiteindelijk ging iedereen met een leuk kadootje naar het hotel.

Woensdagmorgen werden we door een groot aantal dorpsbewoners uitgezwaaid toen we naar Sao Paulo vertrokken. We kwamen rond 17.00 uur aan. Er was tijd om ons even op te frissen en daarna gingen we naar een mega shoppingcenter voor de laatste inkopen. Donderdagmorgen konden we iets langer in bed liggen: de shuttle naar de luchthaven vertrok om 11.30 uur. Gelukkig konden we zonder problemen inchecken en om 14 uur verdwenen we door de douane. Het afscheid nemen van Wouter en Herma viel natuurlijk niet mee. Gelukkig is het maar voor korte tijd, in december hopen ze al voor hun verlof naar Nederland te komen.

Er waren geen problemen onderweg en keurig op tijd kwamen we na een tussenlanding op Madrid aan in Amsterdam. Wel een beetje moe, maar dankbaar dat we veilig en wel terug waren!

Dinsdag 21 juli al weer........het einde is in zicht. (14 uur)

Wat hebben we gedaan de afgelopen dagen? Zondag hebben we eerst uitgeslapen en daarna zijn we naar het huis van Wouter en Herma gewandeld. Het was een tocht van 40 min. bergopwaards, dus toen we bij hen in de hangmat konden ploffen waren we wel blij! Lucas en Mary hebben heerlijk op z´n Baniers voor ons gekookt en na alle bruine bonen met rijst smaakte de sateh, bami en nassi weer heel vertrouwd! ´s Middags hebben we aan de hand van de plaatjes van Kaarten op Tafel de reis geëvalueerd. Na de terugtocht (ook te voet) douchen en gereed maken voor de avonddienst in Ibituruna. Wat een geweldige fijne samenkomst hebben we daar gehad! We hebben samen het Avondmaal gevierd en dat was toch wel heel bijzonder om mee te maken.

Afgelopen maandag, 20 juli, hebben de vrouwen meegeholpen met de Vakantie Bijbel Club, de mannen hebben allerlei klusjes en klussen rondom Cebem opgeknapt en ´s avonds hebben we gedineerd in een restaurant bij de Rio Grande. Toen hebben we ook afscheid genomen van de voorgangers.

En dan vandaag, onze laatste dag hier in Nazareno. De mannen hebben weer geklust en de dames zijn druk in de weer geweest met het bakken van poffertjes (trouwens, dit ging onder leiding van Henk N. die we tot ´opper-poffertjes-bakker´ hebben gepromoveerd). De medewerkers van Cebem vonden het zo leuk, dat wij als Nederlanders al gauw overbodig waren. Ondertussen had Sanne al een hele lading waterballonnen gevuld en ook dat was een groot succes! Volgens mij was er niemand meer die geen nat pak heeft gehaald!

En nu gaan we koffers pakken....................Vanavond sluiten we nog af met een sharing en een bedankt-voor-de-fijne-tijd-spel. Wat dat wordt is nog een verrassing!

Reisverslag Zaterdag 18 juli.

Vandaag is het voor het ´hollandteam´een vrije dag.
We kunnen eerst een beetje uitslapen en na het gebruikelijk heerlijke ontbijt gaan we daarna lekker op tijd op pad, want het wordt een dag van leuke dingen.
De busreis gaat deze keer naar Tiradentis, waar een prachtige stoomtrein op ons wacht, die ons - met een hele boel medereizigers - over 's Heren spoorwegen door het prachtige Braziliaanse landschap gaat rijden. Het was echt een prachtige belevenis en we hebben enorm genoten. Ook hebben we enorm genoten van het heerlijke eten daarna in een overvol, prachtig restaurant.
Daarna hadden we volop tijd om heerlijk te wandelen en te winkelen in het touristenstadje Tirandentis.
Met de busreis naar het hotel was de dag echter nog lang niet voor ons afgelopen, want Wouter had voor ons iets heel speciaals geregeld: een bezoek aan het concert van de bekende Braziliaanse gospelartiest Aline Barros in Lavras.
We wisten niet echt wat ons te wachten stond, maar het was ook voor ons een ware happening.
Het concert speelde zich af op een groot terrein en er waren ongeveer 4000 bezoekers. Buiten het terrein hield politie te paard de wacht en binnen was van alles te koop: van Aline Barros petjes tot druiven met choladesaus aan een stokje. Alleen waren we Adrie al gauw kwijt, totdat we hem - tot onze grote verbazing - op het podium zagen rondlopen. Wat was er gebeurd: hij had aangepapt met de geluidtechnicus op het terrein en even later stond daar de halve band, die hem uitnodigden om ´backstage´te komen, waar hij natuurlijk gretig op in ging. Er werden emailadressen uitgewisseld, foto´s gemaakt en leuke contacten gelegd. Hij heeft daar ook prachtige backstage foto´s kunnen maken. En de muziek? Het was een wervelende show met zeer goede gospel-pop, afgewisseld met gebed en bemoedigende, stichtende woorden (waar wij natuurlijk niets van begrepen). Na een voorspoedige thuisreis doken we daarna vermoeid, doch voldaan het bed in.

Woensdag 15 juli 2009 06.00 uur opstaan.
Om 07.00 uur beginnen we de dag met een bidstond o.l.v. Wim. We hebben vandaag een rustdag (de 2e deze week) Het ontbreekt ons aan niets, want de Heer is onze Herder. (vrije vertalling Psalm 23) Na het ontbijt vertrokken we met de bus (op tijd !) richting Carancas om aldaar te gaan genieten van watervallen op twee verschillende lokaties en de werkelijk meer dan prachtige natuur. Natuurlijk zijn er dan altijd weer de gebruikelijke stoere waaghalzen die, ondanks goed bedoelde waarschuwingen van de meer serieuze heiligen onder ons, geen gevaar zien of willen zien. Opvallend genoeg betrof het dit keer twee vrouwen uit ons midden (beiden wat voornaam betreft beginnend met een S). De tocht er naar toe was letterlijk af en toe "adembenemend" (de zand/rotsweggetjes werden al smaller en smaller). De lunch kregen we vandaag "aangeboden" in café da Roca. Dit is een ranch met veel paarden, koeien en uiteraard cowboys. De eigenaresse had een heerlijke maaltijd voor ons klaar gemaakt en bovendien konden we nog wat souveniers kopen/krijgen. We hebben daar nog, ik dacht, een drietal liederen o.l.v. Lucas ten gehore gebracht ter voorbereiding op de samenkomst van vanavond (klonk volgens sommigen niet al te "zuuver"). Daarna huiswaarts richting Nazareno. O ja, met nog een tweetal kanttekeningen. Of eigenlijk twee tussenstops. Eén keer omdat de bus spontaan op een helling, in the middle of nowhere, het voor gezien hield. Maar na wat "schietgebedjes" zich toch maar weer bedacht. En nog een stop in het dorp Itutinga, waar we werden getrakteerd op een ijsje (nou ja, ijsje). Dit wordt hier gewogen en vervolgens afgerekend. Zouden ze met (ons) christenen ook moeten doen, trok één van de broeders meteen een para(oor)lel. Zo dat was het dan voor vandaag, straks gaan we voor een samenkomst (Hollandse) naar Nazareno.
Hartelijke groet.

De dinsdag (14 juli) in Ibituruna.
Als groep gingen we al vroeg op pad. Met de bus naar Ibituruna waar het kinderfeest om 09.00 zou beginnen. Bij aankomst stonden er al heel wat kindertjes te wachten. In de kerkzaal werd het feest begonnen met het zingen van liedjes. Het was werkelijk genieten om te zien en te horen hoe enthousiast (en met gebaren) er door alle kinderen werd meegedaan. Ook werd er een soort mimespel opgevoerd door leden van onze groep. Er werden verschillende soorten herders uitgebeeld die niet goed waren. Uiteindelijk verscheen de enige echte goede herder ten tonele in de persoon van Wim Wemmenhove. Hij was zo goed gesminkt, dat het er niet meer afging en hij er een soort boeventronie aan overhield. Uiteraard werd bij dit spel in het Portugees (want dat spreken ze hier) uitgelegd wat er werd uitgebeeld.
Daarna werden er buiten op straat allerlei spelletjes gedaan. De straat was met toestemming van de politie afgezet. Veel verkeer hoefde daarvoor niet om te rijden want het is natuurlijk geen Sao Paulo. Het leek wel koninginnedag in Nederland. Het geheel stond onder leiding van een uit Winterswijk overgekomen dame die zich voor de gelegenheid had uitgedost als clown. De kinderen genoten zichtbaar en deden allemaal enthousiast mee.
Ondertussen werden onder de bezielende leiding van Henk en Jennie N. honderden zo niet duizenden poffertjes gebakken. Na afloop van de spelletjes werden deze op bordjes en rijkelijk voorzien van poedersuiker aan de kinderen uitgedeeld. Toen de kinderen doorkregen hoe het smaakte waren ze niet meer te houden.
Ondertussen werd er door enkele mannenbroeders gezwoegd in het gebouw van de Cebem. Er werden muren, die door het vocht waren aangeslagen, afgekrabt en van meerdere nieuwe verflagen voorzien.
´s Middags zijn we verdeeld in twee groepen naar een aantal gezinnen gegaan om voedselpakketten uit te delen en met de mensen te bidden en ze te zegenen. Wat een armoede, zowel geestelijk als stoffelijk. Het is niet met een paar woorden te beschrijven hoe de toestand van de mensen daar is. Vraag er maar eens naar als we weer in Nederland zijn.
Onze Nederlandse zusters hadden voor de avond een bijeenkomst voor de Braziliaanse zusters georganiseerd. Als mannelijke schrijver van dit stukje ben ik daar niet bij geweest. Het schilderen van de muren was nog niet af. Wel heb ik gezien dat de opkomst geweldig was en dat de vrouwen na afloop straalden, kennelijk hadden de dames enorm genoten van het programma waarin veel creatieve onderdelen zaten en maar ook heel veel blijvend geestelijk voedsel. Aan het einde van de avond vroegen velen om gebed en uiteraard werd aan die vraag voldaan. Bid dat Gods geest zal blijven doorwerken in de harten van deze lieve Braziliaanse zusters.
Na afloop waren er lekkere hapjes die er ingingen als ...... (u raadt het al). Moe maar voldaan stapten we om een uur of tien weer in de bus om terug te keren naar ons hotelletje in Nazareno.

Maandag 13 juli
Wij verheugen ons op een optutmorgen met de tieners en omdat zij vrijdag hier al over waren ingelicht staan zij ruim voor negen uur klaar bij de poort.
Sanne, Mary en ik, Janny, mogen in ons beste Portugees en met handen en voeten de bedoeling duidelijk maken. In het Portugees wordt de tekst van 1 Petrus 3:3 gelezen. Het is niet de uiterlijke schoonheid waar het omgaat, maar het innerlijk. We mogen wel een gezonde aandacht aan ons uiterlijk geven en ons goed verzorgen en mooi maken. We beginnen met het verzorgen van onze handen en er is voor iedereen een nagellak. Ook hebben we voor de dames een vitaminekuur voor het haar, waar in eerste instantie een beetje argwanend naar werd gekeken omdat deze flesjes een prachtige rode kleur hadden en zij bang waren dat het haar uiteindelijk ook die kleur zou krijgen. Onze "visagiste" Sanne heeft daarna de dames prachtig opgemaakt en de ogen begonnen meer en meer te glimmen. Tijdens het passen van de bh`s was het gegiechel niet van de lucht, maar al gauw lieten zij alle bleuheid varen en uit eindelijk ging iedereen met een mooie passende bh naar huis. De voorkeur in het geurtje dat werd uitgedeeld en de kleur lipstick was niet te filmen. Al met al een heel geslaagd onderdeel van wat we hier mogen doen.
In de middag gaan we op bezoek bij de boerderij. De kuikentjes, de biggetjes [1 dag oud], de kalfjes, kippen, varkens en koeien bewonderd. En voor het thuisfront, wisten jullie dat er zovelen zijn die daadwerkelijk kunnen melken? De foto's met het bewijs komen eraan. Een groententuin met voor ons onbekende groenten en kroppen sla zo groot!!! En heerlijk mals. We plukken en eten nog wat sinaasappels zo van de boom, heerlijk voor de dorst en drinken nog wat fris bij de boer voordat we de terugweg aanvaarden. Bij het hotel krijgen wij weer de opdracht ons te douchen en om 6 uur staat er weer een heerlijk buffet voor ons klaar in het restaurant.
Weer een geweldige dag en we hebben geen enkele moeite om weer te gaan slapen. Groetjes, Janny
 

Maandag 13 juli, 14.00 uur

Hier even een korte update van de belevenissen van de afgelopen 24 uur.

Kort, want we zijn druk, druk, druk. Het lijkt Nederland wel. Zaterdag was er dus de bruiloft, die geweldig is verlopen. Het was een indrukwekkende dienst en de receptie erna was drukbezocht. Er waren voldoende hapjes en drankjes voor alle bezoekers en alle gasten hebben er zichtbaar van genoten. Volgens mij komt er nog een uitgebreider verslag zeer binnenkort.

Gisteren zijn we naar Ibituruna geweest voor de doopdienst. We mochten er getuige van zijn dat er 9 mensen werden gedoopt. Een feestelijke happening, bij één van de gemeenteleden achter het huis in hun zwembad (met ijskoud water!) Gelukkig scheen de zon en konden de dopelingen, de voorganger en de oudsten snel weer opwarmen. Daarna was er een grote barbeque waar alle gemeenteleden een bijdrage voor hadden geleverd. ´s Avonds was er weer de samenkomst in Nazareno en rond een uur of half 11 konden we naar bed.

Maandagmorgen, 7 uur bidstond, half 8 ontbijt en daarna aan het werk. De mannen weer naar de kerk om het dak dicht te maken; Mary, Janny en Sanne naar de tieners voor een ´optut´ morgen, Sietske en Ruth konden inspringen bij de kleuters, (er was een juf ziek en de kids moesten wel onder de douche!). Jenny en Willemien zijn met Herma mee geweest op huisbezoek. Natuurlijk kom je daar niet met lege handen aan, dus eerst zijn er inkopen gedaan. Eerlijk gezegd schrikken we van de prijzen hier. Een voedselpakket kostte 3 jaar geleden € 15,--, nu ben je voor een zelfde pakket € 40,-- kwijt! We geven wat we kunnen en het is heerlijk dat zoveel mensen ons geld hebben meegegeven ´ter vrije beschikking´. We zullen als we terug zijn jullie de foto´s laten zien van de dankbare mensen! Nel en Bonne, Feikje, we hebben jullie adoptiekindje al bezocht en ze waren heel blij met jullie kadootjes! Nu gaan we zo dadelijk op weg naar de boerderij om te kijken hoe het daar toe gaat.

Janny gaat nog uitgebreid verslag doen van hoe het hun vanmorgen met de tieners is vergaan, maar dat zal wel donderdag worden. Morgen gaan we de hele dag naar Ibituruna, woensdag maken we een uitstapje, dus voor computeren is dan niet veel tijd. Maar.......zodra we kunnen melden we ons weer.

Zaterdag, 11 juli 2009 14.00 uur

Hallo bezoekers van deze site,
Vandaag staat alles in het teken van de bruiloft van Josiani en Warlem. Nadat gisteren na het "puin ruimen" van het uitbundige kinderfeest, de hal en eetzaal prachtig zijn versierd zijn we naar het hotel gegaan om ons op te frissen en te genieten van een heerlijke maaltijd.Tijdens de sharing gisteravond had Wim de leiding en gaf een fijn Woord door met de strekking dat onze God met ontferming bewogen is over ons mensen.
Vandaag is het zaterdag en mochten we allemaal even uitslapen en hadden een paar uurtjes vrij. De afspraak was dat we ons zo rond 10.30 uur bij de cebem zouden verzamelen en nog even wat hand en spandiensten zouden verlenen omdat de burgelijke huwelijksvoltrekking hier in het kindertehuis zou plaats vinden. De bruid en haar zus zijn als kleine meisjes in dit huis gekomen met hun moeder die hier in de keuken al jaren werkt. Daarom was het ook haar wens om hier te trouwen. Het burgerlijk huwelijk zou om 11.30 uur plaatsvinden maar in de loop van de morgen is dat wat later geworden en uiteindelijk werd het 11.45 uur. Dit schijnt hier heel gewoon te zijn. De hele ceremonie duurde maar enkele minuten en later bleek dat er ook mensen nog weer te laat of helemaal niet zijn gekomen. BRAZILIAANS. Daarna was er weer een heerlijke maaltijd voor alle gasten en hebben we als Nederlanders samen met Herma en Wouter het bruidspaar een wasmachine aangeboden.
Tot morgen!! Jennie.

Vrijdag 10 juli, 10 uur.

Het bruist alom hier op Cebem. Alles staat in het teken van de aanstaande bruiloft. Kinderen zijn aan het oefenen met een dans, de tieners zijn een mega-taart aan het bakken, anderen maken ijs, de kleintjes zijn snippertjes aan het scheuren om als confettie te gebruiken. Wouter is met Peter naar Lavras om het huwelijkskadoo op te halen en om speelgoed te kopen voor de kinderen van het geld dat Peter heeft meegebracht.

Gisteren zijn Adrie, Sietske, Rene, Ruth met Elena en Rebecca veilig, maar heel vermoeid aangekomen. Ze hebben de weddingshower van Josiani gelukkig mee kunnen maken, maar zijn al wel eerder naar bed gegaan. Het was een hele gezellige avond waarin we Warlem en Josiani flink in het zonnetje hebben gezet. Warlem is door de mannen in het oranje gehuld en moest met zijn gitaar de straat op om te zingen. Zo heeft hij wat geld opgehaald dat hij kan gebruiken voor hun huisje, dat overigens nog lang niet af is, maar dat schijnt hier normaal te zijn. Josiani werd verwend met allerlei kadootjes, varierend van een pikant nachtponnetje tot een pollepel. Toen de mannen er ook waren hebben we samen genoten van een heerlijke maaltijd.

En dus nu al weer vrijdag. Vandaag kinderfeest op Cebem en daar zijn we dus nu druk mee bezig. Janny is helemaal in haar element. Ze geeft aan dat het net zo voelt als in de Banier. De mannen zijn nu nog even een paar uurtjes bezig op het dak van de kerk, die komen hier zo dadelijk naar toe. Adrie en Ruth gaan zo dadelijk oefenen voor de huwelijksinzegening zodat er geen ´valse noten´ zullen vallen. Al met al, druk dus..............WvA

Woensdag 8 juli, 14.00 uur
Daar zit ik dan in het kantoor van Cebem in Nazareno. Nooit gedacht dat ik hier zou zitten typen voor de site van de Banier. Laat ik beginnen met te zeggen dat ik het hier fantastisch vind en van elk moment ten volle geniet! De groep is gezellig, de kinderen en tieners super enthousiast en uit alles blijkt de liefde voor en van God.
Vanochtend zijn we om zeven uur richting Cebem gelopen om Wouter te verrassen met ons heerlijke, zuivere gezang: Een overdadige combinatie van oude en minder oude stemmen die duidelijk moesten maken dat Wouter weer een jaartje ouder (52!) was geworden. Althans, dat was de bedoeling. Toen we aankwamen bleek het hek al open te zijn, omdat er in de keuken al koffie gezet werd. Dus wij naar binnen. Toen Henk (een van de Henken, ik zal geen achternaam geven omdat het enigszins schadelijk kan zijn voor zijn imago) de trap op liep, begon het alarm te loeien. Hadden wij weer... We verwachtten al een hele groep agenten op de stoep, of ten minste Wouter en Herma die zo snel mogelijk naar Cebem kwamen om te kijken wat er aan de hand was. Maar nee, we zijn in Brazilië, en er kwam dus niemand. De jarige Job liet op zich wachten, waarschijnlijk vanwege felicitaties thuis, dus zaten we hongerig en lam in de eetzaal. Half acht was hij dan eindelijk daar en konden we hem feliciteren en zijn kado´s (ook vanuit NL van familie) overhandigen. Konden we terug naar ons hotel voor het ontbijt...
Vandaag werkt de groep verder. De mannen zijn nog met het dak van de kerk bezig en de keuken van Donna Maria is af, en ze is er ontzettend blij mee en dankbaar voor. De vrouwen zijn hard bezig komende activiteiten (vrouwen, bejaarden, doopdienst en bruiloft) voor te bereiden. En ik, Sanne, typ een berichtje voor de site. Deze taak is mij gegund in de eerste plaats omdat ik gisteren met de tieners gewerkt heb en daar wat over mag vertellen, en in de tweede plaats omdat het een rustige dag voor mij is en ik er nu de tijd voor heb.
De tieners dus. Wat een bonte gezelligheid! Met mijn gebrek aan Portugees ben ik volledig aangewezen op vertaling van Herma en enkele Engelse woordjes van de leraressen hier. Maar het is goed gekomen. Normaal gesproken blijf ik ver uit de buurt van tieners en kinderen, omdat me dat totaal niet ligt, maar hier in Brazilië moet ik wel, en helemaal als enige jongere in de groep. Bij de kennismaking maandag vonden ze mij al ontzettend interessant en vroegen me de oren van het lijf (via Herma). Gisteren was ik iets voor half negen in het rode huisje naast Cebem, waar de naai- en kooklessen gegeven worden, en ging mijn werkzaamheden voorbereiden. De tieners kregen allemaal een klein glazen kruidenpotje dat ze helemaal mochten versieren met alles wat op tafel lag (dankzij de Action was dat vrij veel), en deze mochten ze als aandenken zelf houden. Ze vonden het geweldig en waren erg creatief. Sommige meiden waren verlegen of vonden het moeilijk zelf iets leuks te bedenken dus hebben Herma en ik die geholpen. De eerste groep waren vijf meiden die lekker enthousiast bezig waren, en na afloop zijn we allemaal op de foto gegaan. De tweede groep was het dubbele in aantal, en dat was erg druk! Ze kletsten me de oren van het lijf maar vonden het ook weer helemaal super. De leraressen waren overigens net zo enthousiast als de tieners zelf en vonden het moeilijk zelf niet net zo hard mee te doen. Ook deelde Herma nu de kaartjes uit die de tieners van de Banier geschreven hadden. Dit was een daverend succes! Vooral omdat ze nu allemaal post kregen, en niet één of twee kinderen. Ze verwonderden zich over het Nederlands, de inhoud van de berichtjes, de namen van de tieners en vroegen hoe ze die uit moesten spreken. Ze vergeleken de kaartjes met elkaar en hadden de grootste lol om de plaatjes op de voorkant. Ik heb veel foto´s gemaakt, alleen kan ik ze helaas nog niet online zetten, want ik ben (heel handig) mijn kabeltje vergeten... Maar dit gaat goed komen! Na al deze drukte kon ik even tot rust komen tijdens de lunch! Nou ja... Na het wilde zingen van de kids voordat het eten begint tenminste! Erg leuk om ze dat te zien doen. Na de lunch kon ik mijn hart ophalen met slechts drie tienermeiden die de laatste potjes kwamen maken. Ze waren ontzettend verlegen, maar na een tijdje werd dat wel minder. Het was in ieder geval heerlijk rustig. Ik moest van Herma nog even vertellen waarom het zo belangrijk is dat ze naar school gaan, en dat ik zelf studeer en waarom, zodat ze misschien gemotiveerd raken het beste uit hun schooltijd te halen. Deze meiden gaan namelijk erg weinig naar school, met name omdat ze er vanuit gaan dat ze toch koffieplukker zullen worden. Met de automatisering van de koffie-industrie is het nog maar de vraag of er nog werkgelegenheid zal zijn tegen de tijd dat ze volwassen zijn. Maar goed, het zijn tieners, en hoe breng je ze dit nu aan het verstand? Tijdens het opruimen kwamen ze terug om te vragen of ik mee wilde op de ´pula-pula´, de trampoline. Nou, heb ik me daar even in het zweet gewerkt! De potjes die over waren hebben we versierd en aan twee medewerksters gegeven, waar ze erg blij mee waren.
Na deze tieneractiviteit ben ik met Herma Nazareno doorgereden om van alles te doen, van het bejaardenhuis tot de supermarkt, en tussendoor bij de werkzaamheden te kijken. Een leuke kennismaking met de stad!
Tot zover de activiteiten met de tieners. Voor volgende week staat nog een heerlijke ´tut´-ochtend gepland, met kuurtjes en make-up en kadootjes, dus dat wordt weer een groot feest voor de meiden. Voor de tienerjongens zijn we nog hard aan het bedenken wat we daarmee kunnen doen, want dat moet wel stoer zijn natuurlijk! 
We hebben hier een gezegende tijd, en we zien uit naar de volgende belevenissen! Nu eerst weer de trampoline op met de meiden!

Dinsdag 7 juli 21.25 uur.
Als het goed is, liggen jullie al lang in bed en moeten jullie zo weer op.
Graag willen we jullie laten weten hoe het hier vandaag gegaan is. Het is hier officieel winter maar het weer is hier beter dan in Nederland (denken wij). Vandaar ook dat we het dak op zijn gegaan. Het dak van de kerk wel te verstaan. Alle pannen moeten er af omdat er plastic onder moet om lekkage te voorkomen. Daarna alles weer dichtmaken. Onder het dak zaten jonge duiven en andere vogels en die zullen een ander onderkomen moeten zoeken. Bid maar voor die beestjes zodat ze snel nieuwe huisvesting zullen vinden.
Verder zijn er twee broeders en twee zusters gegaan naar het huisje van de eerste bekeerlinge van de gemeente hier in Nazareno. Het huisje is nog gebouwd door Gerrit Flach en was aan een opknapbeurt toe. Om deze vrouw te zegenen voor al het werk dat zij voor de Heer gedaan heeft en nog doet (zij verzorgt een hele rits kleinkinderen) hebben we haar keuken van een nieuwe verflaag voorzien.
Onze Sanne is de hele dag bezig geweest met de tieners. Goed dat Herma er ook bij was want anders was de taalbarriere een te grote spelbreker geweest.
Weer anderen zijn bezig geweest met de voorbereidingen van alles wat er de komende dagen nog staat te gebeuren. Dat gaan we natuurlijk nog niet verklappen. U leest het de komende dagen vanzelf. Morgen gaan we in ieder geval verder met het dak van de kerk en de voorkant van dit gebouw zullen we een nieuwe kleur geven.
O ja, ik Peter, ben vandaag nog even bij Leni Flach op bezoek geweest (voor het eerst in dertig jaar). Zij maakt het naar omstandigheden redelijk wel. Bid voor haar dat ze de chemokuren goed blijft doorstaan want die zijn geen pretje.
Tot woensdag.

Maandag, 6 juli. We zijn er!!

Zaterdagmorgen om 5 uur kwamen we op Schiphol bij de incheckbalie bij elkaar. Bepakt en bezakt, de kilo´s die we mee mochten nemen zaten daadwerkelijk in de koffers, al met al een heel gesjouw!

De vlucht vertrok mooi op tijd en na een tussenlanding op Madrid vlogen we, ook weer op tijd, door naar Sao Paulo. Een hele zit, al met al, maar toen we 1 x waren geland, waren we dat al snel weer vergeten. Wouter stond ons, samen met de chauffeur van de bus, al op te wachten en het was heel fijn om hem daar weer te ontmoeten. Gelukkig waren alle koffers ook goed aangekomen en na het wisselen/pinnen van Braziliaans geld, gingen we met ´onze´ bus naar het hotel. Heelijk even opfrissen, wat eten en toen naar bed. Uiteindelijk waren we inmiddels al zo´n 26 uur onderweg!

Zondag vertrokken we na een heerlijk ontbijt richting Nazareno. We moesten nog zo'n 6 uur rijden, maar uiteraard waren er een paar pauze´s ingepland. Rond 4 uur waren we dan eindelijk op de plaats van bestemming. Koffers naar de kamer, eten en toen naar de bidstond en de samenkomst. Het was heel fijn om onze Braziliaanse broeders en zusters (weer) te ontmoeten! Na de dienst waren we allemaal wel weer moe, dus, alweer.... vroeg naar bed!

En nu is het dus maandag. We hebben net een uitgebreide rondleiding gehad op Cebem en we kunnen niet anders dan zeggen: het is een heel bijzonder en rijk gezegend werk. We zien met eigen ogen hoe liefdevol de kinderen worden opgevangen, maar ook, hoe groot de nood is! Nu, 11.30 staan de eerste kinderen al weer te wachten tot ze vanmiddag naar binnen mogen! Ze hebben dus echt geen andere plek om naar toe te gaan nu hun moeder op de koffieplantage aan het werk is! Triest om te zien, maar fijn dat zij vanmiddag hier worden opgevangen en een lekker bord eten zullen krijgen. Wordt vervolgd........................

Lieve mensen,

We zullen u zo goed mogelijk op de hoogte houden van alles wat we meemaken in Brazilië, tijdens ons werkbezoek.

Op dit moment (3 weken voor vertrek) zijn de meeste voorbereidingen afgerond.

Er is al heel veel materiaal aangeschaft voor de kinderfeesten, de vrouwenbijéénkomsten, de bruiloft van Josiani en natuurlijk voor Wouter en Herma zelf.

We zijn al druk aan het oefenen geweest met het zingen in het Portugees en sommigen van ons hebben de cursus 'Portuguese' van Rosetta Stone met goed gevolg afgelegd.

De tickets zijn betaald, verzekeringen zijn afgesloten, kortom, we zijn er (bijna) klaar voor!

Blijf ons volgen.....................................